Labels
'Ik sta sterker in m’n schoenen'
Jasmijn (23) groeide zowel persoonlijk als professioneel door loopbaancoaching.
Het begon met een moment van twijfel. Iets wat Jasmijn Baatsen (23) al voelde tijdens haar opleiding tot pedagogisch medewerker. “Ik dacht steeds: is dit het nu?” Toch maakte ze haar opleiding ‘gewoon’ af. “Het was nog maar een jaar, en met een beter diploma kom je gewoon net iets verder.”
Nadat ze afstudeerde als pedagogisch medewerker ging ze aan de slag bij een kinderopvang. De werksfeer was goed, haar collega’s waren fijn, alles was prima. Maar toch twijfelde ze: “Op een gegeven moment merkte ik dat ik steeds minder lol had in mijn werk. Ik had geen zin meer om naar mijn werk te gaan, niet af en toe, maar echt in extremen.”
Elke dag volgde een vast ritme: kinderen opvangen, fruit eten, bedjes, brood, activiteiten, weer bedjes, koekje, cracker, opruimen, schoonmaken. “Het is uitgebreider dan dat natuurlijk,” zegt ze, “maar over het algemeen is het toch wel redelijk hetzelfde.” Het werd een beetje sleur. “Ik liep vast. Ik zag mezelf het werk steeds minder doen.”
Dit wordt wat
Toen ze actief begon na te denken over wat ze wel zou willen googelde ze erop los. “Loopbaancoach. Hulp. Zoiets.” Zo kwam Jasmijn in contact met Diana via de VAKbeweging. Dat voelde meteen goed. “Het was heel open. Ze wist waar ze het over had en ze had ervaring. Ik dacht: Dit wordt wel wat.”
Veel opdrachten die Jasmijn kreeg, stelde ze uit. “Ik vond het vaak spannend om uit m’n comfortzone te treden dus ik dacht na over alle mogelijke scenario’s.” Toen ze daar overheen durfde te stappen, voelde alles makkelijk. “Het leek allemaal zo moeilijk, maar er viel echt zo veel van me af.”
"“Uit m’n comfortzone stappen heeft me zo’n duwtje in de rug gegeven. Ik ben daarna echt zekerder van mezelf geworden.”"
Het verschil maken
Door het traject ontdekte Jasmijn waar ze goed in is: plannen, organiseren en mensen helpen. Ze besefte ook wat ze niet meer wilde: de constante prikkels van de kinderopvang. “Als planner kan het ook druk zijn, maar dan heb ik niet het gevoel dat ik altijd aan sta.”
Het was Diana’s netwerk dat voor haar het verschil maakte. “Overal waar ik solliciteerde of vroeg mee te lopen kreeg ik vaak een ‘nee’ te horen.” Toen ze dat bij haar loopbaancoach neerlegde, bracht Diana haar in contact met verschillende mensen. “Vanaf dat moment ging er zoveel lopen.” Die contacten helpen Jasmijn tot de dag van vandaag. “Actief bedrijven benaderen, proactief ergens op reageren. Zonder haar was dat nooit gelukt.”
Ze sloten samen de loopbaancoaching af in november, na negen maanden. Jasmijn werkt nog steeds bij de kinderopvang, terwijl ze weet dat haar toekomst elders ligt. “Het is een moeilijke zoektocht, maar ik weet zeker dat ik iets ga vinden wat bij me past.”
Van kat uit de boom kijken naar gewoon doen
Jasmijn kijkt met een lach terug op haar situatie voordat ze loopbaancoaching had. Ze voelt het verschil als persoon, maar kijkt ook graag vooruit. “De grootste verandering die ik heb doorgemaakt is dat ik sterker in m’n schoenen sta. Eerder had ik bijvoorbeeld een meeloopdag echt niet gedurfd.”
"“Nu ben ik meer mezelf, durf ik meer naar andere mensen toe. Geen vraag is te gek. Normaal dacht ik er twintig keer over na: moet ik dat wel vragen? Dat heb ik nu niet meer.” Het is een overgang van afwachten naar doen en gaan. “En daar ben ik ook heel blij mee.”"
Wat Jasmijn niet had verwacht? “Dat het zonder Diana’s hulp en netwerk zo moeizaam zou zijn. Maar dat het met haar hulp zo makkelijk ging. Ik had niet verwacht dat het zo waardevol zou zijn. Zonder haar had ik dat echt niet gekund.”
Haar boodschap aan anderen
Jasmijn is nog maar 23. Jong genoeg om haar pad te veranderen, maar oud genoeg om te weten dat het niet vanzelf gaat. Ze hoopt dat haar verhaal anderen inspireert. “Voor andere jongeren, of mensen die vastlopen: “Ga het gewoon doen. Ook al twijfel je. Ga hulp zoeken, ook al is het maar een heel klein beetje. Dat steuntje in de rug helpt zo veel.”