'Ik zie weer perspectief'
'Ik heb nog steeds hetzelfde werk', zegt Alisa Barnhoorn (37) bijna verontschuldigend. Maar ondertussen is er sinds ze zich vorig jaar bij de VAKbeweging meldde, heel veel veranderd. ‘Het voelde eerst uitzichtloos, nu niet meer.'
‘‘Zelfvertrouwen, geloof in mezelf – dat is het belangrijkste dat het me heeft opgeleverd’, zegt Alisa Barnhoorn. ‘Mijn coach zei: “Ik geloof in jou. Het gaat je lukken om je droombaan te vinden.” Toen dacht ik: als zo’n lieve, intelligente vrouw in mij gelooft, dan moet ik dat zelf ook maar doen.’
Tienerdroom
Drie dagen per week werkt Alisa als officemanager bij een bouwbedrijf. Het betaalt goed, het is praktisch, want in de buurt en goed te combineren met de zorg voor haar drie kinderen van 5 en 3. Maar blijdschap of voldoening geeft het werk haar niet.
Daarom meldde Alisa zich vorig jaar bij de VAKbeweging. ‘Ik wist niet goed wat ik wilde en kon, en waar mijn kansen lagen. Ik zocht iemand die dat met me wilde onderzoeken, die mijn blik zou verruimen.’
Ze werd gekoppeld aan loopbaancoach Syl van Evert, met wie ze vier gesprekken had. Ook deed Alisa persoonlijkheidstests om te ontdekken welk werk het best bij haar talenten en wensen past. ‘De sector zorg & welzijn bleek het meest passend. Achteraf niet vreemd. Toen ik een tiener was, wou ik sociaal of maatschappelijk werker worden. Maar mijn moeder vond dat niks en stuurde me naar de universiteit. Het bizarre was: ik was die tienerdroom gewoon vergeten. Alsof ik al die jaren op een automatische piloot heb gestudeerd en gewerkt.’
"Ik weet nu ook dat er meer opties zijn dan wachten op een vacature. Veel mensen vertellen dat je ander werk zoekt bijvoorbeeld, en netwerken."
Netwerken
Die studie was aan de Latvia University of Life Sciences and Technologies, in Letland, waar Alisa geboren en getogen is. In 2012 kwam ze naar Nederland. Voor werk, en het avontuur. ‘Ik wilde meer zien dan Letland, ik had ook al in Portugal gestudeerd en in Italië een taalcursus gedaan en vond na mijn studie een baan in Nederland, bij een Russisch bedrijf dat planten vanuit Nederland naar Rusland exporteerde. Ik deed sales en vertalen.’ Een paar jaar, dacht ze, maar ze vond hier haar liefde, trouwde, kreeg kinderen, leerde de taal en inmiddels is ze veertien jaar verder.
"Na het Russische bedrijf (dat na 2014 te lijden kreeg onder de sancties), werkte ze onder andere als assistent expediteur, en als (financieel)-administratief medewerker bij verschillende werkgevers. Geen droombanen, maar ze zag, wist of vond niks anders. Ook dacht ze dat haar Nederlands niet goed genoeg was om op passender functies te solliciteren.
‘Iemand moest de gordijnen voor me opendoen’, zegt ze. ‘Dat deed Syl.’ En ik weet nu ook dat er meer opties zijn dan wachten op een vacature. Veel mensen vertellen dat je ander werk zoekt bijvoorbeeld, en netwerken. Syl tipte me allerlei netwerkbijeenkomsten – ik wist niet eens dat het bestond.’ Het was ook Syl die haar op het spoor zette om zelf de basistraining loopbaancoach bij de FNV te doen. Alisa: ‘Ik dacht, wat zij doet, dat wil ik ook: mensen verder helpen, bemoedigen, inspireren zoals zij mij heeft geïnspireerd.’
Inmiddels heeft Alisa haar certificaat en samen met een ervaren loopbaancoach een paar loopbaangesprekken gevoerd. ‘Dat was superleuk en enorm verrijkend. Je ziet mensen onzeker en bezorgd binnenkomen, en met een glimlach en het idee dat ze verder kunnen, weer vertrekken. Dat voelt zo goed.’
"Het voelde eerst uitzichtloos. Nu niet meer. Ik heb door het traject weer perspectief gekregen, en zicht op wat ik echt wil. En ik weet dat het tijd kost om daar te komen, maar ook dat het me gaat lukken."
Perspectief
Haar eigen droom is om met ‘jongeren met een rugzakje’ te werken, maar daar is een opleiding voor nodig. En een hbo-opleiding naast haar werk – dat gaat praktisch en financieel (nog) niet. Dus zoekt Alisa een leerwerkplek, zodat ze – betaald – kan werken én de opleiding Social Work kan doen. Ze is supergemotiveerd. Zo meldde ze zich al als groepsvrijwilliger, bij Pluryn, een grote jeugdzorginstelling. Ook voerde ze verschillende gesprekken met jeugdzorgorganisaties en met iemand van de opleiding Social Work. Maar tot een leerwerkplaats leidde dat nog niet.
Ondertussen werkt ze nog steeds bij het bouwbedrijf. Maar het voelt anders dan voorheen, zegt ze. ‘Het voelde eerst uitzichtloos. Nu niet meer. Ik heb door het traject weer perspectief gekregen, en zicht op wat ik echt wil. En ik weet dat het tijd kost om daar te komen, maar ook dat het me gaat lukken.’
Tekst: Eva Prins Foto’s: Duncan de Fey