Labels
‘Help mij om te ontdekken wat er nog meer mogelijk is.’
Van systeemtherapeut naar een eigen gitaarhandel. Mede dankzij het traject bij de VAKbeweging durft Johan Kist (57) deze stap te maken.
‘Help mij om te ontdekken wat er nog meer mogelijk is.’ Met die vraag kwam Johan Kist (57) bij de VAKbeweging. ‘Ik wilde zo snel mogelijk weer perspectief: een stip op de horizon.’
Opgebrand
Johan zat toen al ruim een jaar ziek thuis. Zijn werk als systeemtherapeut had hij jarenlang zo met hart en ziel gedaan, dat het hem volledig had opgebrand. En dit was al de tweede keer, dat hij een zware depressie kreeg, dus hij wist: nu moet het roer echt om, ik moet de hulpverlening uit. Hoe moeilijk ook.
‘Na de eerste keer in 2015 ben ik langzaam weer teruggekomen. Ik had geleerd om veel beter mijn grenzen aan te geven, duidelijk te zijn over verwachtingen en op tijd bij te tanken. Maar het bleek niet genoeg. Je hoort en ziet in dit vak veel ellende en verdriet. Ik ben heel sensitief en intensief betrokken, dat zijn kwaliteiten in dit werk, maar ook valkuilen. Ik zie nu dat het ten koste ging van mezelf en mijn gezin. Maar ik heb er veel verdriet van gehad dat ik dit werk moest loslaten. Ik vind het ‘t mooiste vak wat er is.’
Toen hij zich bij de VAKbeweging meldde, zat hij eigenlijk nog in de rouw, zegt hij. ‘Achteraf was ik er misschien nog niet aan toe, maar ik heb er toch heel veel profijt van gehad.’
Eyeopeners
Johan werd gekoppeld aan loopbaanbegeleider Diana de Boer, die toevallig een bekende van vroeger was. Met haar had hij vier gesprekken en tussendoor online contact. Daarnaast deed hij allerlei opdrachten, zoals de ‘spiegelopdracht’ waarvoor hij vijf mensen uit zijn omgeving moest vragen hem te beschrijven en aan te geven wat hij goed, en minder goed kan. Johan: ‘Dat leverde best verrassende inzichten op.’
Heel verhelderend vond hij ook een inventarisatie van sectoren en richtingen die bij zijn kwaliteiten passen.
"‘Ik heb mijn hele leven in de zorg en hulpverlening gewerkt. Ik had geen idee dat of hoe ik mijn vaardigheden en interesses in andere sectoren of werk kon inzetten. Dat waren echt eyeopeners.’"
Ondernemerschap
Het bleek een lange lijst, variërend van ‘arbeid en economie’ tot ‘kunst, cultuur en wetenschap’ en ‘informatie en communicatie.’ Al snel werd echter ook duidelijk dat Johan niet alleen een grote passie heeft voor het werk dat hij deed, maar ook voor gitaren. Hij speelt zelf en bouwde er ook ooit eentje. Het was echter nooit bij hem opgekomen dat hij daar misschien wel zijn werk van zou kunnen maken. Johan: ‘Ik dacht sowieso altijd dat het ondernemerschap niks voor mij was, omdat ik niet zakelijk genoeg zou zijn.’
Diana zag dat anders, en Johan inmiddels ook. ‘In het ondernemerschap komt juist heel veel samen van wie ik ben en wat bij me past: het creatieve, het autonome en eigenwijze. Mijn communicatieve vaardigheden en belangstelling kan ik kwijt in het contact met klanten, het precieze en perfectionistische in het afstellen en schoonmaken van de gitaren.
Samen met Diana maakte hij een plan en inmiddels is hij onder de naam ‘Blackbird guitars’ langzaam zijn eigen zaak voor verkoop en handel in gitaren aan het opstarten.
"‘Ik kwam met de vraag: welke carrières liggen er voor mij, op mijn 57ste nog in het verschiet. Maar ik had echt nooit verwacht dat het hier op uit zou komen.’"
Steun
Een compliment wil Johan hierbij ook graag geven aan zijn oude werkgever: jeugdzorgorganisatie Wolfert in Context. ‘Ze hebben altijd achter me gestaan. En nog steeds is er veel betrokkenheid en steun. Dat is heel erg fijn en helpend.’ Mede dankzij die steun, en ook die vanuit de VAKbeweging en het UWV, voelt hij de ruimte en het vertrouwen om langzaam te mogen opbouwen.
En dat is fijn, want het is een spannende carrièreswitch. Ook financieel. Johan: ‘Ik heb misschien makkelijk praten, want ik kán met minder toe. Ik heb een werkende partner, volwassen kinderen. Maar sowieso is voor mij levensgeluk zoveel belangrijker. Ik kom uit een diep dal, en kan nu weer lachen.’