‘Het heeft me weer op de been geholpen’

Het belangrijkste dat het traject me heeft opgeleverd, is zelfvertrouwen’, zegt Inge. De afgelopen twee jaar kreeg ze veel voor haar kiezen, maar nu is ze gelukkig in een nieuwe baan.

Wat wil ik nu? Wat kan ik nog?

Met die vragen kwam Inge (55) ongeveer een jaar geleden bij de VAKbeweging. ‘Ik zat in een diep dal’, vertelt ze.

Een heftig ongeluk – ze werd aangereden op de fiets – betekende een jaar eerder het einde van een dienstverband van negen jaar bij een welzijnsorganisatie in Groningen. Ze was er onder andere assistent stage-coördinator. ‘Ik heb er altijd met heel veel plezier gewerkt. Maar voor dat werk moest ik op de fiets de stad door, en dat wilde, of durfde, ik na het ongeluk niet meer.’ Dus nam ze afscheid, met pijn in het hart.

Gedreven

Het was een zwaar ongeluk. Inge viel op haar hoofd en had onder andere een slagaderlijke bloeding, gekneusde ribben en een hersenschudding. Vier maanden moest ze revalideren. ‘Dat vond ik heel lastig. Ik was altijd degene die voor iedereen zorgde, nu moest er voor mij worden gezorgd. Mijn dochter kwam er zelfs dagelijks voor langs. Daar voelde ik me heel schuldig over.’

En daarbij kreeg het ongeluk ook nog een hele nare nasleep omdat de automobilist die haar aanreed een valse verklaring aflegde. Pas recent kreeg Inge gelijk van de verzekering.

Toch wilde ze eenmaal hersteld, graag weer aan de slag. ‘Ik ben altijd heel gedreven. Mijn man zei ook: je mag best wat langer thuisblijven, maar ik wou voor mezelf bewijzen dat ik het nog kon. Dat is mijn karakter én een valkuil: ik krabbel op en ga weer verder.’

Mismatch

 Ze zag een vacature dichterbij haar woonplaats, als administratief medewerker bij een stichting voor openbaar onderwijs. Ze werd aangenomen, maar voelde eigenlijk al heel snel dat ze er niet op haar plek zat. ‘De sfeer was er heel naar. Ik kreeg allemaal rotklusjes en er werd gesuggereerd dat er door het ongeluk iets mis zou zijn met/in mijn hoofd. Dat maakte me heel onzeker.’

Inge liet haar contract niet verlengen. ‘Ik wilde daar echt niet blijven.’ En toen zat ze thuis, zonder werk, onzeker. Vanuit dat dal meldde ze zich bij de VAKbeweging. ‘Ik dacht: wat moet ik nou? Wat wil ik nog? Het leek me fijn om daar begeleiding bij te krijgen. Ik hoopte op een beetje richting, antwoord op vragen die ik had: wat past bij mij? Wat kan ik nog? En hulp om een nieuwe baan te vinden.’

Zelfvertrouwen

Die richting en hulp kreeg ze, maar belangrijker nog: coach Hanneke Bal hielp haar de nare ervaringen te verwerken én gaf haar haar zelfvertrouwen terug. ‘Ze zei zo vaak: “Jij kan zo veel meer dan je denkt. Jij kan dit. Er is niks mis met je” ­– dat ik het uiteindelijk ook zelf weer ging geloven, en erop durfde te vertrouwen.’ Hanneke tipte haar ook de FNV-training ‘onderhandelen voor vrouwen’. Inge: ‘Daarin wordt veel aandacht besteed aan ruimte innemen, zelfvertrouwen, weerbaarheid vergroten en opeisen wat je toekomt. Dat was heel leuk en leerzaam.’ 

Warm bad

Niet lang nadat het traject was gestart, vond Inge zelf een passende vacature bij haar in de buurt: receptioniste en planner bij een welzijnsorganisatie. ‘Toen hebben we gefocust op die vacature en sollicitatie. We oefenden bijvoorbeeld samen voor het sollicitatiegesprek.’

En dat pakte goed uit: ze kreeg de baan. Dat is nu driekwart jaar geleden en ze is er nog steeds heel blij mee. ‘Ik heb hele fijne collega’s en word gewaardeerd. Het voelt als een warm bad.’

Met de nieuwe baan, stopte het traject bij de VAKbeweging. Inge kijkt er heel positief en dankbaar op terug. ‘Ik had hele prettige gesprekken met Hanneke. Ze kon goed luisteren, had goede tips en adviezen en gaf me zelfvertrouwen. Dat heeft me echt weer op de been geholpen.’